عصرهای جمعه، ما خوابمان نمی‌برد و خودمان را میخ زمین می‌کردیم و می‌نشستیم جلوی تلویزیون. تلویزیون جمعه‌ها، زود‌تر از روزهای دیگر بیدار می‌شد و محبت می‌کرد و برایمان چند تا کارتون ـ که همه قهرمان‌هایش بی‌پدر و مادر بودند و دنبال کس و کارشان می‌گشتند ـ نشان می‌داد.

یکی از همین جمعه‌ها، بابا و مادر ما خواب بودند و ما در فاصله نیم متریِ تلویزیون نشسته بودیم که صدایی به گوشمان رسید؛ صدایی مشکوک. سر چرخاندیم و پاییدیم اطرافمان را. صدای تلویزیون را انداختیم و بیشتر تیز کردیم گوشمان را. بلند شدیم و چرخی زدیم تو اتاق. یک سر رفتیم تو اتاق‌های دیگر که ببینیم این صدا از کجاست. حتی به حیاط و آشپزخانه و راهرو هم رفتیم و‌‌ همان جا هم ماندیم که ببینیم این چه صدایی است. صدا شبیه هیچی نبود. برای همین هم نمی‌توانستیم از قوه حدسیاتمان کمک بگیریم. صدا بگیر نگیر داشت. هی می‌آمد، هی قطع می‌شد. جرئت هم نداشتیم کسی را بیدار کنیم و این صدای مشکوک را با او در میان بگذاریم. بدجوری هم کک افتاده بود به تنبانمان.

آن قدر گشتیم که دیگر برنامه کودکمان تمام شد. آخرش خسته شدیم و یک گوشه نشستیم. دیگر به صدای مشکوک عادت کرده بودیم. انگار همیشه داشتیم آن را می‌شنیدیم. با بی‌حوصلگی سر چرخاندیم که بابایمان را دیدیم، صورتش را دیدیم، لب‌هایش را دیدیم. سر بردیم جلو. چهار دست و پا جلو رفتیم. دیدیم این صدا از بابای در می‌آید. کنج لب بابای ما، به اندازه ته سوزن، هی باز می‌شود، هی بسته می‌شود و در این باز شدن و بسته شدن، بادی خودش را به بیرون پرتاب می‌کند. تا آن وقت نمی‌دانستیم به این باد، خروپف می‌گویند. مثل وقتی که مشق می‌نوشتیم، چهار دست و پا نشستیم و دست گذاشتیم زیر چانه‌مان و خروپف بابایمان را تماشا کردیم که چه بانمک هم بود اتفاقاً. بعد خنده‌مان گرفت. هم به خودمان خندیدیم که چه­ قدر گشتیم که منبع صدا را بیابیم، در حالی که منبعش کنارمان خوابیده بود و هم به بابایمان خندیدیم که چه مینیاتوری خروپف می‌کرد که این اولین باری بود که در زندگیمان، به خودمان و بابایمان، یک جا خندیدیم.